<<Terug

Aan de slag voor een lach.










“Ik loop weer voor een glimlach van een kind, help je mee?!”


Goodbye NEW YORK CITY MARATHON 2012…. (O, Sandy)

Ik (Jacques-Hein, 51, trainingsacteur/presentator), was vorig jaar november ook lid van het Cliniclowns marathonteam dat in New York zou gaan lopen. Inderdaad zou. De marathon ging toen (terecht!) op laatste moment niet door vanwege de verwoestende gevolgen van de orkaan Sandy. Vele doden, een enorme ravage en veel schade. Omdat we er toch al waren hebben velen van ons - na even sportief balen - de handen uit de mouwen gestoken en daar waar het kon New Yorkers geholpen met opruimen van de rommel, leeghalen van ondergelopen huizen en van voedselpakketten voorzien. De media stonden er vol van…





































NYCM 2013, here we come..


Dit jaar doe ik (ijs, weer en wind dienend) weer mee. Bij de vorige editie sprak ik met (voormalig) CliniClowns-directeur Hans Geels over mijn liefde voor het hardlopen. Ik vertelde dat ik me aan het voorbereiden was op een halve marathon (13 maart 2011, City Pier City in Den Haag, 1.49.10). Toen zei hij: “Waarom loop je geen hele, en dan met ons?” Mooie kans natuurlijk om mijn hardlooppassie en een mooie reis te koppelen aan een goed doel: CliniClowns!

Denkend aan mijn twee blakend gezonde dochters Jikke (7) en Cato (5) en het glimlachende geluk dat CliniClowns aan zieke kinderen geeft, werd ik enthousiast en besloot ik er voor te gaan.


Sponsoren


Het team 2013 is nog in opbouw en is pas kort begonnen met sponsorgelden werven. Ik moet van de 3300 euro waaraan ik mij heb gecommitteerd, nog zo'n 1200 euro ophalen. Maar ik ga voor meer. Ik betaal mijn eigen reis dus elke cent gaat CliniClowns. Ga jij me daar bij helpen? Dat zou tof zijn!


Je kunt mij op mijn persoonlijke pagina direct sponsoren:

http://www.loopvoorcliniclowns.nl/nym-2013/profiel/jacques-hein_vermolen/























REPORTAGE-  42-ste editie NYCM, 4 nov 2012


NYCM voor het eerst –terecht- gecancelled in 43 jaar

Moeizame voorbereiding Jacques-Hein gevolgd door spelbrekende storm


Moeizame weg naar New York

Tjonge, jonge wat een gedoe was 't deze zomer met mijn gezondheid. Twee en halve maand onzekerheid of ik nou wel of niet naar New York zou gaan. Eerst een liesoperatie in juli, toen rugklachten in augustus op vakantie, daarna in de eerste week van september een forse griep: was er 'iemand' bezig te vertellen dat ik die marathon maar niet moest lopen? 't Leek er wel op. Maar ja, ik ben toch maar door gegaan. Na lichtere intervaltrainingen, kreeg ik het 9 september toch voor elkaar 16 mijl (25 kilometer) in de hitte (28 graden) van Arnhem te lopen (Bridge to bridge). Eind september zelfs 27 km in Doorwerth, op m'n tandvlees, dat wel. De ultieme test was 14 oktober: de 35 kilometer in Putten. 'Go or no go', naar aanleiding van dat resultaat. Het ging wonderwel goed, ik liep m uit: ik zou naar New York gaan! Maar de dagen erna kreeg ik toch last van een nieuwe (kuit)blessure die zich liet aanzien als een peesblessure. Dat viel gelukkig mee, maar het bleef een zeurend pijntje dat me niet vrijuit deed lopen (tot enkele weken na de marathon).... Zou ik het wel aankunnen? Zou ik die race van 42 km en 195 meter kunnen volbrengen? Na weer een aangepast loopschema, goede behandelingen, veel zwemmen en nog wat kortere loopjes, durfde ik er toch voor te gaan. Let's go!

 

Oh, Sandy

Denk je alles wel gehad te hebben, kwam Sandy. Ze had er nogal de wind onder...Dat er een hurricane over New York trok was al bijzonder. En met zo'n desastreuze impact was ook historisch. Maar dat die orkaan ook precies in de week van de marathon moest komen aanwaaien was helemaal bizar. Catastrofaal voor de mensen daar en bijzonder ongelukkig voor ons, marathonlopers. Maar dat bleek pas later...Weer zo'n aanwijzing dat 'mijn marathon' wel eens niet door zou gaan. Ik was verbaasd dat onze vlucht, die van donderdag 1 november, op dinsdag 30 oktober werd vrijgegeven en dat op woensdag 31 oktober burgemeester Bloomberg van New York besloot dat de run doorging. Ik had mijn twijfels, ook uit compassie met de slachtoffers, maar ja, 'the show' must kennelijk go on. We gingen dus. Niet wetende wat ons daar nog te wachten stond.

 

This little town blues

Na een vlotte vlucht en redelijke soepele transfer, bleek dat het hotel dat ik had geboekt (Wellington, 55 street, 7-th Avenue) geen last had van stroomuitval of wateroverlast. Logisch, het was gelegen in mid-Manhattan. In lager gelegen delen zoals, Staten Island, Lower Manhattan, delen van Brooklyn en Queens was dat wel anders. Daar was geen of beperkt water en elektriciteit; en nog erger: huizen stonden onder water of waren weggevaagd. Enkele Clinicownsteamleden die net op de grens van lower en mid-Manhattan een hotel hadden geboekt, hadden ook pech. Zaten twee dagen zonder stroom en water. Het was de dag voordat we op vrijdag de 'entries' gingen halen. Ik vroeg me toen ook weer af: is het nou echt wel mogelijk om de volledige route te lopen? En zo niet, hoe gaan ze dat dan oplossen? Met name aan de oostkant van de route waren veel 'stormproblemen'. En was dat dan wel veilig? En: kan je dit moreel wel 'maken' om onder deze omstandigheden te gaan hardlopen als de bevolking lijdt onder de gevolgen van Sandy? Beetje bij beetje, via de televisie en internet, drong de ramp tot ons door. Uiteindelijk zijn er in dit gebied 120 mensen omgekomen.

 

Nog vol goede moed

Op vrijdag 2 november, de tweede dag van ons verblijf, gingen we ons startnummer ophalen in de Jacob Javits Expo hal, aan de oostkant van de stad. En 'boodschappen' doen. Sportspullen kopen die we niet echt nodig hadden, maar wel mooi waren en natuurlijk met het logo van deze editie van de marathon. Zoals we nu weten, collectors items. Toen ik met een volle tas buiten stond en rond 16.30 uur naar mijn kamergenoot belde, zei hij: "ik zit tv te kijken in het hotel en hoor dat het "niet doorgaat".

Ik was vol ongeloof en dacht dat hij zojuist z'n aller slechtste grap uit zijn repertoire had verteld. Het bleek de waarheid. Ik mocht die marathon dus blijkbaar echt niet lopen. Definitief. Maar ik had er vrij snel vrede mee. Eerlijkheidshalve als eerste vanwege de blessure aan mijn kuit. Maar meteen daarna ook uit compassie met slachtoffers en mensen die leden onder de gevolgen van de storm. Het contrast tussen het hoger gelegen upper en Mid-Manhattan en het rampgebied was immens. Een stad die gewoon doordenderde afgezet tegen een rampgebied waar van alles tekort was, overhoop lag of was weggevaagd. Volstrekt terecht dat de race werd afgeblazen. Wel balen natuurlijk. En vooral: boos op die Bloomberg! Zo'n late call. Dat had om menselijke en financiële redenen natuurlijk veel eerder gemoeten. Vooral daarom waren veel lopers boos. Prettige bijkomstigheid is dat de New York Road Runners Club (NYRR), na weken van overleg, heeft besloten een refund van de entry te geven. Ik moet het nog echt op mijn rekening zien maar als dat zo is scheelt het toch weer 500 dollar. Kan mooi worden ingezet voor de editie van 2013. Veel teamleden van 2012 doen dit/komend jaar weer mee. 

 

Hardlopen of helpen?!

Op 4 november, de dag van de 'originele' race, had Erben Wennemars in het Central Park een wilde marathon 'georganiseerd'. Was de New Yorker in de aanloop naar de marathon nog behoorlijk 'anti', in Central Park was er begrip en klonken zelfs aanmoedigingen. Ik was daar niet bij. Met een aantal teamgenoten was ik die morgen in een taxi naar Brooklyn gegaan om slachtoffers te helpen. In het Red Hook Initiative (zie foto's), een buurthulpcentrum dat voorziet in eerste levensbehoeften aan hen die het nodig hebben, konden ze nog wel wat handen gebruiken. Na binnenkomst kreeg ik de opdracht de hulpbehoevenden van de vrijwilligers te scheiden en verwijzen naar de plek waar ze moesten zijn voor respectievelijk hulp of hulpverlening. 'Slachtoffers' kwamen voor van alles en nog wat. Om hun telefoons op te laden, voor maaltijden, batterijen, zaklampen, medicijnen, et cetera. Schrijnend vond ik het verhaal van een vrouw die vertelde dat in haar huizenblok een aantal mensen dood waren gevonden omdat ze door stroomstoring geen kans hadden gezien contact te maken met de buitenwereld en dermate hulpbehoevend waren dat ze niet naar buiten konden voor hulp...In de middag heb ik met veel anderen warme maaltijden ingepakt die door een ander team in de wijk werden gedistribueerd. Van onze hulpactie is in de Telegraaf van 5 november verslag gedaan (zie fotobijlage).

 

Twee feestjes

Op zondagavond, na de hulpactie, sprak ik oud-springruiter Johan Heins in het Empire State Building. Dat was op een feestelijke ontmoeting met alle lopers die met touroperator Holland Runner op reis waren. Hij zei dat burgemeester Bloomberg, waar hij zaken mee doet, oprecht geloofde dat de 1200-koppige crew het na de storm voor elkaar zou krijgen om de race door te laten gaan. En dat hij niet zou zijn gedreven commerciële belangen. Hoe het ook in elkaar stak: Vanaf die woensdag keerde de publieke opinie zich tegen hem en de NYRR. Ik werd op straat ook een paar keer aangesproken door New Yorkers die zeiden dat ze het er totaal mee oneens waren dat wij die marathon gingen lopen. Men vond het geen goed plan om de hulp aan de slachtoffers te dwarsbomen ten gunste van de marathon. En ik kon ze geen ongelijk geven. Toen onze veiligheid niet kon worden gegarandeerd, de Amerikaanse ING-bank onder vuur kwam te liggen en het politiek gezien ook steeds onverstandiger leek om door te zetten, kwam het bericht van de afgelasting dus vrijdagmiddag. Volgens Heins had ook president Obama zich er nog mee bemoeid en de organisatie gebeld met de mededeling 'dat het beter was de race niet door te laten gaan'. Na de partij bij Empire State Building ben ik nog even naar het dansfeestje geweest van 'goede-doelen-concurrent' Kika, het kinderkankerfonds. Onze Cliniclowns BN'er Fajah Lourens (Goede Tijden, Slechte Tijden, Robinson eiland) was daar dee-jee.

 

Siteseeing

Voor en na die bijzondere zondag 4 november, stond in het teken van siteseeing en een beetje hardlopen. Een rondje Central Park, zo'n 10 km, met een loopmaat, vond ik op maandag wel voldoende. Op vrijdag, zaterdag, maandag en dinsdag bezocht ik 't Financial district, Columbus circuit, diverse avenues waaronder Broadway, Staten Island met de ferry (langs het Vrijheidsbeeld), Times Square, Central park met z'n omgevallen bomen, het Guggenheim museum, met een prachtige tentoonstelling over Picasso en diverse stand-up comedyclubs en restaurants, waarvan ik het ' 230 fifth, een 'rooftop bar, club en restaurant op de fifth avenue' het bijzonderst vond. We hebben die week mazzel gehad met het weer want we waren nog geen dag weg naar Nederland of er lag 10 cm sneeuw in Central Park. Arme New Yorkers. Na een paar dagen jetlag verwerken 'liep' het hier weer soepel. Op naar 2013...

 

    ______________________________________________________________________________________________________________________

UIT DE KRANT: Gooi en Eemlander, 20 maart 2013:

Hilversum:  Vermolen wil drie ton bij elkaar lopen

Lees hier het artikel >>


________________________________________________________________________________________________________________________

Over CliniClowns


Stichting CliniClowns Nederland zet zich in voor alle zieke en gehandicapte kinderen in Nederland. Want tussen de behandeling, de pijn en de vele beperkingen door is een lach hard nodig. Niet alleen omdat deze kinderen het verdienen, maar vooral omdat ze er veel baat bij hebben. Afleiding en plezier werken ontspannend en stressverlagend. Het is voor een kind de natuurlijke manier om zich te ontwikkelen en vervelende gebeurtenissen te verwerken.

Voor meer informatie over het CliniClowns New York marathon team:


Dominique Knaepen, Zakelijke Markt & Acties,

M 06 106 221 61  

T 033 469 90 40  

E dominique.knaepen@cliniclowns.nl

www.loopvoorcliniclowns.nl/nym-2013


Op zondag 3 november 2013 ga ik de marathon van New York lopen voor de CliniClowns en hoop hiermee zoveel mogelijk sponsorgeld op te halen. Het zou geweldig zijn als je meehelpt. Elke cent vanaf 5 euro gaat naar Cliniclowns! Lees hieronder in een zelfgeschreven artikel, een eigen reportage en een artikel uit de Gooi en Eemlander van 20 maart 2013, over de afgelasting vanwege de verwoestende orkaan Sandy in 2012 en waarom ik het in 2013 nog een keer ga wagen.